سزاوار همین حکومتیم!

ولسوالیها و قریهجات یکی پس از دیگر سقوط میکند. شورشیان تمام امکانات را بدست میگیرند و پس از آن حکومت ادعا میکند که مناطق تصرف شده توسط شورشیان را مجددآ به تصرف درآورده است و بر ساختمانهای سوختهی دولتی تسلط یافته است. یعنی گویا یک درام و نمایش بیپایان و مضحکی است برای تحویل امکانات و تجهیزات دولتی به گروههای شورشی و تصرفی پس از تصرف. این یعنی اوج ضعف، سستی و بیکفایتی حکومت. در مقابل این بیکفایتی مزمن و تهوعآور حکومت، هیچ اعتراضی از سوی مردم صورت نمیگیرد. هیچ صدای شکایتی شنیده نمیشود. بنابر این میتوان گفت همان قدر که حکومت ما ضعیف است به همان اندازه و شاید هم بیشتر جامعه ما ضعیف و منفعل است. نتیجهی منطقی این وضعیت دردناک همان است که گفته است« هرملتی سزاوار همان حکومتی است که آن را نصیب برده است.»