بیهویتی

امام علی؛ جدای از حکمت با هویتترین، سیاستمدار و دولتمرد است. او که هویت خود را با عدالت و اهتمام به حقوق مردم تعریف کرده است، حاضر است تنها بماند و با چاه سخن بگوید، اما هرگز با فرومایگان، سخن نکند و با ناقضان حقوق مردم ائتلاف تشکیل ندهد و با تباه کنندگان جامعه، در یک جبهه قرار نگیرد، تا مبادا هویتش از این رهگذر، مخدوش گردد و تاریخ آنگونه که باید از علی به مثابه علی یاد نکند. او آدمهای بیهویت را بیگانه با نور حکمت و اسیران پنجه باد و مقهور سوسوی آن میداند که به هر سو باد بوزد، به همان سو میدوند.
در جامعه ما اینک، هویت برخی از رجال و کنشگران سیاسی، همین بیهویتی، و به هر سو دویدن است؛ گویا، آنان، هویت خود را در بیهویتی تعریف کردهاند؛ ولی آنان هیچ اراده و فهمی ندارند، تا همین بیهویتی را بفهمند و برای خود برگزینند. آنان را نابخردی از یکسو و طمعورزی از سوی دیگر به این روز انداختهاست. بدون اینکه بدانند، چه میکنند به هر سو میدوند و با هر بادی، به پرواز درمیآیند؛ گاهی به سمت مشرق و گاهی به سمت مغرب تا چیزی را نصیب ببرند؛ غافل از اینکه، بیهویتی محصول و برایندی جز خفت ندارد